Leeggangerszweet zit rappe greed

moet eki nen bouk skrivn da is toh nie te doene mo meins toch moet lik ip olles ledn nie int meinste de leestjigns omda anders niemand jennen boel verstoat en derneffest moeje nog oj tenmeinste lieterèr wilt zin en gjif toe wiene en wilter dadde nui nie zin shiiii e zot plot ein me e twist en of e goeie ontwiggelinge dervan en ton meugje jen personages nog nie verheetn wok nie nes ossan twukke geskeetn iere in de weirld van vandoahe twa vroer ol beetr kejt

Does he even need captions?

De junggrammatiker woarn misschien nie zo erg, mo ze kwamen dichte in de buurte. Ze zeiden "#yolo gin oofletters mjir ip oeze substantieven, #fuckdapopo #thuglife" en de Saussure gaf udr loadr klabn me dat te belalik wa vo woorden. Mo toh, kzin nen fan van udr. Ze'in da goe edoan.

'n Es ol were een ende leent da'k nog eki min ol verplaseert ein noa me skriuwtoafle mo 'k peidegde dat nog eki van doene wa njé. 't Troantjen kwom oan me oazihte toen da den Samuel zei dadn der gin dik ol van verston... Twa e emosjoneel momeintje - somste meinsn verstoan beedr of andre wuk da ze moen ze'n ip bepoalde situasiets.

Hastn. Voe dehjinne die nui blok ein - kwistnt wel doj ier joenen tied zoe zidn te verschpillen, gudr bende randdebieln. 'k Zoen da wok ohne Zweifel ('zonder twijfel') doene wi. Ze noemtn nie voe nie prokrastineern, tigmin (c). Wuk ister in den gemjenen tusschentied 'passeert...

Ke sinds et loatste skrivn veel miserie mee'emoakt, mo wok veel skeune momeinten. Ké min enkel ebroogn ip't ende van september en da wa echt wel nen klap. Twee doahn loadr kragge'k b'rihte van Oalst da'k 6u Noors moste onderwiizen, nen dreum sinds twee-drie joarn. Kompleet ebroogn, ledderlik en figuurlik, e'k af'ezeit. 'k E lank mé meinsn 'ediscussieerd of da'k et zoe doene of nie, mo uutendelik en'k'et of'ezeit. Derveurn o'k wok Klierkutse het. Veint da bluuft ier mo komn peidege'k dus, toen da'k ip minnen aljinnen tuus zadde. Nie vree goe voe min perseunligge kommunikoasje. Mo bon, ça gebeurt, niedn oan de doene.

Voe de reste ist'r in oktober ip zich nie vreeslik vele 'ebeurt. 'k Zin noar Ierlan gewist, woa da'k et eht noa min goeste g'at é. 't Wa eht memoroabel voe mjirdere redenen. Omme terug zoe'n kunn goan, 'k zoen't subiet doene. Ip't ende van oktober is olles were wa beginnn mindern, mo 'k an wel de sjanse da'k bie de Volvo moste beginne, woaveur da'k nog ossan echt dankboar zin. De werkplekke doar is eht ongeleuflik. De kollegaats zin eht nie te doen sympathiek. Joanek, ik eint 'etrofn mé doare te meu'n beginnn.

Ti meskies mo beste da ze gin grafikdezainer zohtn toe Volvo

December is nie den besten moand 'ewist voe mien, mo da zal zin eigen wel wreegn. Op d'in of ondre maniere. Da komt ollemolle wel were goe, mo me weedn geweune nie goe wanjir. Da's 't plezante oan't leevn. Of juust et kleudige. Et beste moment zoe toch wel moen zin da'k me Steffie en Matthias ip café zadde en da'k doa voe't jist in min leevn twiene teenekomen zin die Frysktoalig i. Wukke glorieuze dag. En ol wuk datter de noaste wege 'ebeurt is, n'es de moeite nieme om oan te peizn (en jirlik, et eef niets me dienen Frysktoaligen te ziene).

De hardkoor fan zal wok 'ezien ein da'k een emendatie (of oe datta wok noemt/hjit) deuregevoerd é. De zegswieze van nen andren post kloptegde nie hjillegansen, dus ketn mor als titel ier gebruukt. Toopn dajt ku't ontoedn dizze kjé.

How Can I Live [Without You]

De titel van dit stukje, dat overigens opnieuw vrij Nederlandstalig oogt (in schril contrast met blogposts die tijdens de oorsprongsfase werden geschreven - where did I go wrong), kan op verschillende manieren verklaard worden, afhankelijk van hoe de lezer/lezende zich ten opzichte van mij plaatst.  Het is vrij essentieel om voor jezelf te bepalen of dit een stuk is dat jij, trouwe lezer(es), één is dat ook jij aanbelangt. Spreek ik tot jou of niet, dat kan wel als hét vraagstuk van deze post gelden, zonder twijfel.

Ik had gaarne een lange tekst geschreven waarin ik stuk voor stuk uit de doeken doe hoe de situatie in elkaar steekt. Hoe lastig, moeilijk, zwaar, onbegrijpelijk het soms kan zijn. Hoe geweldig het zelden, sporadisch, soms, af en toe, altijd wel is. Hoe vervreemdend het lijkt en hoe frustrerend het schijnt. Maar, hélas, het lukt me niet langer om het op papier neer te pennen. Het lukt me niet langer om de essentiële woorden voor dit stuk die niet voor publicatie vatbaar zijn (het verdriet van de auteur als het ware) te uiten zoals dat vroeger wel het geval leek te zijn. We hebben een nieuwe doelgroep, een nieuw publiek, een nieuwe vleugel bereikt. En die vleugel, daarin past dat niet. Daarin hoeft dat niet. En net dat laatste is zo vervreemdend. Maar dat is het logischerwijze ook helemaal niet. Dat zou het nooit moeten geweest zijn, want zoiets is vrij duidelijk indien het volgens het boekje loopt. Ja... Aan de ene kant logisch, aan de andere kant toch een stuk spijtig. Zijn er verkeerde keuzes gemaakt? Misschien. Daar kan je altijd over gaan klagen. Net zoals dat je een telefoongesprek met een Noor afgesloten hebt en dan twee minuten later denkt "tiens, ik had dat nog kunnen vragen". Dat is het leven. En dat is soms wel fijn, want dan kan je daarover nadenken. Hoe optimaliseer ik mezelf. Mooie vraag.

Deze vleugel zorgt voor hervitalisering en - om vrij eerlijk te zijn - een appreciatiegevoel dat ik de laatste tijd maar zelden heb gevoeld. Wat een heerlijkheid om samen te troepen met zo'n volk. Maar vooral - wat een eer om te mogen vergaren met dergelijke breinen. Wat een eer.

Indien het toegestaan is voor een liefhebber des woords om (en ik schat dat dit voorzetsel hier niet past, maar wie o wie zal het zeggen - stiekem hoop ik dat ook Fonks dit stuk genialiteit onder zijn ogen laat vallen en dat hij mij opnieuw een stap dichter tot perfectie kan brengen door middel van een kritische correctie van mijn taalgebruik, dat o[h] zo dialectaal beïnvloed pleegt te zijn) in deze absurde onduidelijkheid te blijven schrijven, dan begrijp ik heus dat het fantastisch kan zijn om boeken af te leveren. *Lees ik, exact/precies/net na het schrijven van die laatste zijn mijn bovenstaande alinea's eens opnieuw? Indien ik dat doe, bestaat het gevaar uiteraard dat ik door mijn abstracte formuleringen mijn eigen onzin niet meer begrijpen zal... Even proberen? Echt? Waarom niet. Even de ogen naar YouTube richten, waar Iggy Pop met Sum 41 het liedje 'Little Know It All' op Letterman live zingen. Okee, ik ben niet echt tevreden met het bovenstaande maar ik zal het niet veranderen uit respect voor de lezers. Ik laat hen even genieten van een minder geslaagd stuk tekst. Of tiens, hetgene dat ik toegevoegd heb, zal ik van een kleur voorzien. Dat werkt ook wel fijn toch? Even kijken... Yes, gekleurd en gedaan. Goed, we kunnen verder nu. [Stroom van bewustzijn] En de tweede versie van correcturen zal ik met een groene kleur aanbrengen, zodat het lijkt alsof ik deze correctuur nóg meer accepteer.*

Jongens... Er staat nog een boel als "draft" in deze blogreeks. Ik weet feitelijk niet waar ik zal eindigen met deze blog. Het is een prachtig project geweest totnogtoe. En het project blijft uiteraard doorbestaan, mede dankzij de mensen die in ([in]direct) contact staan tot ondergetekende. Allé, c'est à dire - ik teken het document niet onder, maar vrijwel iedereen begrijpt ongeveer wel wat ik bedoel.

Het wordt dringend tijd dat ik den Heere, die zich op het verre Australische land begeven heeft, nog eens spreek. Zoveel is mij ondertussen wel duidelijk geworden. Zo sprak den Heere en zo zou ook geschieden in den nabijen toekomst.

Ik groet U, mijn trouwe publiek. Binnenkort komt er een update over dat oh zo fascinerende leven van de persoon die sommige als Rudy, anderen als Lennert en sinds kort ook als Lennart leren kennen. Es lebe hoch, dem Skandinivien.

Mei freonlike groetnis,
Lennart de Bagre.

Ende eines Legenden

Noot 1: Ik ben deze blogpost op 14 juni 2014 beginnen schrijven, maar werd kort daarop neergeveld door klierkoorts (belangrijk voor de eerste paragraaf). Dan kon het mij even niet meer schelen. Daarop schreef ik wat verder, maar het kon mij allemaal gestolen worden. Uiteindelijk kreeg ik een tweetal artikels voor Dilemma af en wat later vond ik terug wat inspiratie voor deze blogpost dan uiteindelijk af te werken, tussen al het andere schrijfwerk. Misschien moet ik maar eens aan een kortverhaal beginnen. Of niet.
Noot 2: Op 14 september had mijn blogpostding plots 40 hits ofzo - wa de fok.

De oppassende lezer, die tevens en ook weet dat het Duitsland zal zijn dat ons met Miroslav K. een hartbrekende Ronaldo zal bezorgen, weet uiteraard dat de titel reeds een fout bevat. Maar de écht verstandige, literaire en geniale breinen (dit is een stijlfiguur overigens; pars pro toto) <zoals we zijn> (ellips) zullen ook inzien dat hier een maatschappijkritiek op taalvlak geuit wordt.

Waarom "eine Legende" en niet "ein Legende" als het over de persoon gaat? Wat belachelijk. Trouwens, waarom "eine Person" en niet "ein Person" als het over een mannelijk persoon gaat? Enorm treurig, dit sexisme. Ziekmakend. Wij, als mannen, moeten een front vormen tegen de oprukkende feminisering van deze maatschappij. Zo kan dit echt niet verder. Volgens taaletymologen van de UA (zie oudere blogposts) is er in het Duits de trend (overigens pas sinds A. Merkel de scepter zwaait) om steeds meer basiswoordenschat te vervrouwelijken. Binnenkort wordt het ook "die Kind". Dit is schrijnend in het Afrikaans, waar ze de mannelijke substantieven volledig weggelaten hebben. Ze schreeuwen om gelijkheid, maar gaan zelf met de lidwoorden gaan lopen. Ik kan toch serieus niet de enige zijn die dit niet acceptabel(,) vin(d)t? Terwijl wij als lamme makketjes ('k heb plots nood aan een lepel precies) onze pap moeten koelen met onze eigen ademstoten, omdat ze 't boelke te lang heeft laten opwarmen, verliezen we snelletjesaan grond, m'n beste kameraden. The time is now.

Bon, nu die (huehue) kritiek uitgeschreven is, kunnen we eigenlijk aan het bloggen gaan, niet? Wat is er zoal gebeurd met mijn uitermate faskilerend personage - dat is dé vraag die op ieders lip ligt te rotten, want er komt maar geen antwoord op.

Kort samengevat:
- Examens gedaan; geaced (what else);
- Klierkoorts gehad;
- "Vakantie" gehad;
- Een dak bedekt; 
- Jobsearch gedaan;
- Nog niets gevonden;
- Aan eigen (academische?) projecten doorgedaan;
- Mijn mensenhaat verder ontwikkeld;
- ...

En die mensenhaat is vandaag tot zijn recht gekomen toen ik foto's op facebook zag. Alsof zij beter zouden zijn dan wij. 't Belang van Vlaanderen schrijft dat het de "buitenlanders" zouden zijn, maar ik stel vandaag vast, met spijt in het hart, dat het eerder de Belgisch-Vlaamse concurrenten zijn, die ze beter zouden deporteren naar andere oorden. Met hun domme hoedjes en slingers (neen Fonks, het gaat hier niet over de groep mensen die jij en Sjorze met een brandende gassie haten)... 't Is hier ferm gescheten met België als we zo gaan beginnen. Sommige mensen moeten eens ferm nadenken over wat ze met hun leven aan het doen zijn (niet in het minst ik, maar toch meen ik een aantal sloebers op mijn facebook hiermee ook indirect aan te sporen/spreken om hetzelfde te doen, want 't is echt van doen).

Ik rant een andere dag nog wat verder, maar dit lijkt even genoeg te zijn voor de taalkundig-literaire vriendenkring. Vervloekte internationalisering.

Nog even een mooie zegswijze voor jullie: 't Zweet van nen leegganger komt rap ip. (c)

tikmin

Groetjes vanuit het verre Zwijnaarde, m'n trouwe fans. Voor de nieuwe fans - Probeer dit luidop te lezen, anders zal het praktisch onbegrijpelijk zijn, vrees ik. 'k Heb het eigenlijk nog héél deftig gehouden voor ééns.

Azoene skwöne jong!

Sporadische berichten, mi scusi, maar ter mijner verdediging kan ik stellen dat ik drukbezet ben. Haha “drukbezet”, wie gelooft dat nou. Nou nou #zietnpuugn. Hij misschien wel, maar in zijn geval zou’k dat ook wel gedacht hebben. Wy wolle mear Frysk prate, ok?!

Drukbezet is natuurlijk een overdrijfsel, maar toch steekt er een kern van waarheid in. Die vervloekte lerarenopleiding slurpt toch wat vrije tijd op, wat maar normaal is, hé?! Veel voorbereidings- en administratief werk, dat SLO-boeltje. Daar zijn ze goed in precies. In een nutteloze hoop werk geven. En dan leren ze ons ironischerwijze aan dat we huistaken en extra huiswerk best mijden. Wat een grote farse, het hele gebeuren. Precies politici - veel uitleg, weinig nut. Dat is niet slecht bedoeld hoor (i.v.m. GAS-boetes) - ik zou gerust ook wel een publiek figuur willen zijn. Dat schept mogelijkheden bij de chickas, dat weet je toch zelf ook gerust?

Dit weekend ben ik naar Aix-la-Chapelle ofte Aachen ofte Aken gegaan, om daar de locale (waarom is het hier wél met -k-, iemand? Ik ben niet heel zeker van de etymologie van “lokaal”, maar twee volle vocalen in een woord van dergelijke structuur lijkt me wel heel raar; dat het van het Latijnse “locus” komt, lijkt me vanzelfsprekend te zijn) Kultur met grote K op te gaan snuiven. Veel snuiven heb ik niet gedaan (in het verlengde met mijn druggebruik totnogtoe. Het enige dat ik ooit bewust gesnoven heb, was wat peper in een brolrestaurantje in Parijs), “Weizen” gedronken des te meer. Drie luttele euri voor een halve liter, wat een batje?! En het fijne is, dat je kan blijven drinken van dat smaakvol goedje. Het voelt niet echt aan als bier waarvan je zat wordt. Ik bedoel ook niet dat het pisbier à la Heineken is, maar je merkt bij een Hefeweizen toch dat je er een boel van kan drinken zonder problemen. En als ik dat al zeggen kan, dan ken ik mensen die na een Partyfaß (5 Liter) nog steeds rechtstaan. Dan kijk ik bvb. naar Antwerpen en Aalst: Jullie weten wie jullie zijn! En de smaak zit ook enorm snor! Liever een Weizen dan een Stella/Jupiler, om eerlijk te zijn. En één Weizen is geen Weizen.

Ik heb geen spijt dat ik naar Aken gegaan ben, ook al moet ik tot morgen (maandag 16 december 2013) een grote taak, die blijkbaar heel belangrijk zou zijn (50% van het puntengeheel alsook ingangsticket voor het nutteloze examen in januari), indienen. Geen nood echter: Het meeste staat reeds op de computer en de rest werd manueel tijdens de treinritten en tussendoor uitgedokterd. Nu zijn we trouwens in Löwen, Louvain, Leuven, spannend! Volgende halte is Brussel-Noord - bæh Bruxelles yukkie - met als eindhalte Oostende.

Terug naar mijn vertelling: ’t Enige waar ik toch ietwat spijt van heb is wat ik “maar” gezien heb: Iets te weinig tijd genomen om echt de stad te verkennen en in boekenwinkels te kijken. Toch heeft Lars (de Duitser waarbij ik verbleef) voor mij al op voorhand een boekje Deutsch-Isländisch; Isländisch-Deutsch van Langenscheidt (ong. 30 000 treffers) weten te verzilveren. Fantastisch natuurlijk!

Veel details zijn er eigenlijk niet te geven voor dit korte bezoekje: Een hoop bier gedronken, een glühwein’tje en wat whisky’s. Een bijzonder zwaar gerecht gegeten de vrijdag (in principe veel uien, wat spekblokjes gemengd met een geraspte kaas-ei-melk-room-achtige mix; dat alles rond wat bakdeeg en in de oven voor een 40-tal minuten ongeveer) en een bijzonder grote pizza gegeten de zaterdag.

Zondag dan naar het Hauptbahnhof gegaan, afscheid genomen en toen ik in de trein zat hoorde ik onmiddellijk een Vlaams getint Nederlands. Stante pede gevraagd of de (oudere) dames in kwestie van België kwamen of Nederland. België - Doorgevraagd van waar precies: West-Vlaanderen! Zo zot kan je het echt niet verzinnen; de ene uit Brugge, de andere uit Oostende. Kort aan de babbel geraakt, ook wat technologische problemen i.v.m. Facebook op de gsm  opgelost. Ook konden ze het niet nalaten te zeggen wat er in de titel van deze blogpost staat. Mooie wimpers heb ik blijkbaar ook. Nu moet ik dat enkel van dames mijns leeftijdes horen en dan zijn we vertrokken natuurlijk. En hou daar nog even de ablauttheorie in het achterhoofd en dan kan je enkel vaststellen dat vertrokken een p-r-a-ch-t-i-g woord is voor deze situatie. Misschien dat een taalvirtuoos/-virtuose het woordspel doorheeft, maar 't zal knap worden.

Toen ik naar Aken vertrok (even een onchronologische zaak erbij dzjaffelen) sprak ik trouwens ook in de treinrit tot Brussel-Noord met een Brits koppel. Wat een openhartige, vriendelijke en verstandige mensen! En toch bevestiging gekregen dat mijn Engels heel goed was. Of ze snel onder de indruk waren of niet, ik was toch even op een rol.

Dank voor lezen, ik apprecieer het. Ik verlaat jullie tijdelijk weeral met volgende wijze woorden:

Blogs skrivn, n’es e bikke lik ekzoams skrivn: E momeintipnoame, mo in mien geval ossan e stifgoeie ipnoame. Groetnis, Lennart.

Fryslân boppe!

De trip naar Fryslân was er eentje om niet gauw te vergeten. Zo heel speciaal was het natuurlijk niet en heel veel tijd heb ik in Ljouwert (ofte Leeuwarden) niet verbracht omdat dat eenvoudigweg niet kon. Maar toch was het een plezant intermezzo. Waarom? Daarom.

... Is dat het voor deze blogpost? Neen natuurlijk niet. Een man van weinig en/of veel woorden, afhankelijk der situatie.

Even kort voor de geïnteresseerden schetsen hoe ik precies in Friesland terechtgekomen ben. Het kan puntenmatig makkelijk samengevat worden:

• Bachelorpaper (2011-2012): Tijdens de zoektocht naar bronnenmateriaal, dat onder andere de Oudfriese sterke werkwoorden besprak, mailde ik Prof. Dr. R. Bremmer. Hij stuurde me onmiddellijk een aantal te raadplegen titels terug en toonde interesse in het eindproduct, een kleine bachelorpaper.
• 2012-2013 was het jaar dat ik met Dr. R. Schuhmann begon te communiceren. Hij wees me op "een" congres dat in Friesland zou plaatsvinden over de Friese taal. Ook Prof. Dr. R. Bremmer stuurde me die link via Academia.eu. Dat gebeurde allemaal in juli 2013, een paar dagen voor de deadline van het insturen van abstracts.
• Ik mailde vervolgens Dr. W. Visser om te zien in hoeverre het ok was als ik mijn abstract wat later zou inzenden. Ik moest namelijk in die week naar een trouwfeest van een Duits koppel dat ik ondertussen goed ken en ik had dus bitter weinig tijd om iets neer te pennen. Dr. Visser zei dat de deadline verschoven werd en dat het dus geen probleem zou zijn. Mijn abstract stuurde ik een weekje later in, en dat bleek in orde te zijn.
• En dan een zwart gat natuurlijk. Van juli tot oktober moesten "we" wachten. Ondertussen stuurde ik Dr. Visser wel nog een mailtje of twee, om wat praktische zaken te regelen. Ik zou met de wagen naar Fryslân gaan en zou dus mijn presentatie liefst in de namiddag geven, indien mogelijk. Opnieuw was het voor de organisatie geen probleem. Flexibele mensen in het Noorden!
• De week voor het congres werd er nog "gildig" gesleuteld aan de presentatie en aan mijn feitenmateriaal. En het belangrijkste van allemaal was het zoeken van een metgezel of twee! Jammer genoeg kon ik niet iedereen uitnodigen en de mensen die ik allereerst vroeg konden ook nog eens niet. Nico bleek echter bereid te zijn een les te missen om toch nog even te gaan roadtrippen, zoals we dat een jaar eerder al gedaan hadden (maar dan wel in the good old Merc').
• De trip naar Ljouwert is ongeveer zo'n 350 à 375 kilometer en valt dus al bij al wel mee hoor. We vertrokken 8u10, iets later dan voorzien, maar doorheen heel de route kwamen we, naast een vreemd geparkeerde vrachtwagen op de rechterstrook van de autoweg, heel weinig problemen tegen. Vanaf we Nederland binnenreden was het eigenlijk puur cruisen. Wat een ge-wel-di-ge infrastructuur wat betreft wegen. Ongeloofelijk.
• Een viertal uur later kwamen we aan in Ljouwert en we vonden snel een parkeerplaats in een parkeergarage. We konden gaan zoeken waar die vervloekte Fryske Akademy lag. Zo lang duurde dat ook niet en na wat zoeken vonden we het gebouwtje. Het was tijd om kort van Nico te gaan scheiden, want hij wou de stad gaan verkennen en ik wist niet of hij "welkom" zou geweest zijn. Ik neem aan dat geen enkele Nederlander er een probleem van zou hebben gemaakt indien hij als geïnteresseerde kwam luisteren, want die Nederlanders - je kan er veel van zeggen - zijn toch écht sociaal vaardiger dan vele Belgen. Je komt iemand tegen en die begint plots "Ho-oooi" te roepen, waar je dan als Belg zijnde "Hallo" terugstamelt.
• Veni, vedi en presentati. En men zag dat het goed was. Een aantal knelpunten werden door Prof. Dr. A. Versloot verduidelijkt en het geheel zou dus eventueel, mits wat aanpassingen en verder onderzoek, gepubliceerd kunnen worden. Tijd om mij terug achter de boeken te gaan slingeren lijkt me? Wenn ich nur Zeit hätte!
• We gingen terug naar huis, Nico en ik, nadat ik nog even kort een Döner Kebab at. Niet erg goed, want er mankeerde een Belgisch sausje aan het geheel. Toen realiseerde ik me dan ook dat wij Belgen het goed doen op culinair vlak. Wie kan er nu Döner Kebab zonder cocktailsaus eten?
• Terwijl we door Flevoland reden - of iets dergelijks - luisterden we nog stevig naar Omrop Fryslân en in één van die heerlijke Friese liederen kwam het woordpaar "dikke" en "Mercedes" voor. Spontaan gelach uiteraard. Voor de rest hadden we niet echt problemen - één keer foutief afgereden omdat het rondpunt iets té efficiënt bleek te zijn en in Gent een afrit te snel genomen, wat ook nauwelijks voor problemen zorgde.

Zo... Het verdict? Een rustige maar tevens spannende dag dat zeker voor herhaling vatbaar is. Een man van weinig woorden, cf. hierboven.

PS¹: Myrna is superzalig.

PS²: Er is geen twadde PS, groetnis.
PS³: Even een moeilijke beslissing of ik verder moet in dat gevreesde WOost-Vlaams of niet. Wat existentiële troebelen overwinnen zal wel aan de orde zijn, alsook wat "her-Bron-nen".

Cfr. Feniks

helo urbody am spodermen

todei am guna teech u 2 b an fenikx

- kso first u nid an fire
- put urself in de fire cuz ur an fagit
- die
- ax juses to ressurekt u
- b an feniks


if u think am an gud feniks plz raet coment n subskrieb